Er is altijd wel wat te vertellen, over de woorden die worden geschreven!

 

Ik publiceer op een groot aantal websites, ieder met een eigen doel. Zo schrijf ik op de website sanderotter.nl regelmatig een blog over mijn belevenissen met een chronische aandoening. Het is ooit mijn eerste website geweest, met als doel een betere bekendheid voor mijn aandoeningen en het makkelijk op de hoogte houden van mijn kennissen en vrienden zodat ik in het dagelijks leven ook nog eens ergens anders over kan praten.

Voor mijn creatieve uitingen had ik een heel arsenaal aan domeinnamen, maar uiteindelijk heb ik besloten al dat creatieve schrijfwerk onder te brengen onder één noemer: braindad en de vluchtstrook

Soms schrijf ik zakenlijke of creatieve teksten in opdracht, kijk maar eens rond op deze website.

wat er in mijn organisatiedrift een beetje weg is gevallen, zijn de prijzeninzendingen en wedstrijd deelnames. Vanaf vandaag vind je die dus hieronder. Ik wens je veel leesplezier!

 

Sander

**  teksten geschreven “in platte tekst” en niet geoptimaliseerd voor lezen vanaf een website.



 

Mijn inzending voor de Edgar Stene prijs 2019

De opdracht

EULAR – de European League Against Rheumatism – organiseert jaarlijks de Edgar Stene Prijs. ReumaZorg Nederland (RZN) is lid van EULAR voor Nederland – als nationale patiëntenorganisatie voor alle mensen met reuma. ReumaZorg Nederland schrijft daarom jaarlijks de Nederlandse Edgar Stene verhalenwedstrijd uit. De winnaar doet ook mee aan de Europese competitie.

Wat is het thema voor de Edgar Stene prijs 2019?

“Mijn ideale werkgever – werk zonder barrières voor mensen met reuma”

 
We nodigde u van harte uit om uw persoonlijke ervaringen met dit thema op te schrijven en aan ons te sturen.

We willen allemaal uit ons leven halen wat erin zit. Werk is belangrijk voor onze onafhankelijkheid en sociale contacten. Voor iedereen is betaald werk, vrijwilligerswerk, zorg voor het draaiend houden van het gezin vaak een (grote) uitdaging. Voor mensen met reuma is dit nog zwaarder.

Waar loopt u tegenaan of bent u tegen aan gelopen? Graag horen we uw persoonlijke verhaal. Wat zorgt ervoor dat u kunt (blijven) werken of voor uw gezin kunt (blijven) zorgen?

Wij verwelkomen alle verhalen. Het geeft niet, dat u nog nooit een verhaal heeft geschreven. Belangrijk is om in uw eigen woorden te vertellen wat u meegemaakt heeft en wat uw droom is over een ideale werkgever en werk.

Mijn inzending:

Sprookjes

Het moge ondertussen bekend zijn, ik schrijf graag mee aan de Edgar Stene prijs onder andere omdat het meehelpt aan een betere bekendheid rondom de vele vormen van reuma. Daarbuiten is creatief bezig zijn met mijn geest ook iets wat ik als uitermate prettig ervaar. Ik kijk dan ook jaarlijks met veel plezier uit naar deze wedstrijd. En het thema … Dit jaar iets met sprookjes!

“Mijn ideale werkgever – werk zonder barrières voor mensen met reuma”

Observatie: voor de meeste mensen is het bezoek aan werk een soort verplicht uitje waar slechts moeizaam en met enige tegenzin heengegaan wordt, maar als men er toch is, is het altijd wel leuk om er iets leuks van te maken. Niet echt iets waaruit volledig vrije wil voor gekozen wordt. Des te opvallender is het dat er enorme krachten ontstaan op het moment dat werken door ziekte moeilijk wordt.

Lees meer: Mijn inzending voor de Edgar Stene prijs 2019

De liefde

Liefde van mijn leven

Lieve, oh mijn liefste,

Daar begint dus mijn probleem,

ik ken je naam, je gezicht en weet zelfs waar je werkt.

Maar je bent niet alleen, als onderdeel van mijn probleem.

Een jaar geleden waren wij samen heel intiem,

Lees meer: De liefde

De geboorteloterij

* Ingezonden voor NPO verhalenwedstrijd

 

Het is niet fraai wat ik zie als ik mijn ogen sluit, werkelijkheid en psycho erotische dwangbeelden wisselen elkaar af. Het duister loopt zo natuurlijk over in mijn seksuele fantasieën dat ik werkelijk niet meer weet wanneer ik waar toe in staat ben. Nu maakt dat normaal gesproken niet zo heel veel uit, maar als je zoals mij jezelf terugvindt zoals ik zojuist deed geeft dat toch wel stof tot het krabben achter het oor. En heus niet alleen omdat het jeukt. Ik voel me vies, gebruikt en walg van mezelf, maar ik moet verder. Voor mijn gevoel zitten ze namelijk achter mij aan, zijn ze zelfs niet ver weg meer! Alleen mijn gevoel is niet betrouwbaar…

 

Het begon jaren geleden, de jaren van de geboorteloterij. Ergens heb ik al die tijd het gevoel gehad verkeerd geland of nee beter verkeerd bedraad te zijn. Mijn standvastigheid was van korte duur de verleidingen zoveel beter! Al vocht ik er tegen als een bezetene het waren krachten die ik niet beheerste. Zolang de schuld er niet was voelde het zo goed, Ik genoot er zelfs wel, maar dan altijd weer die demonen van schuld en weerzin die mij vanuit mijn onderbuik naargeestig aankeken en zich vrijwel meteen klaarmaakte om bezit te nemen van mijn Opperwezen, mijn wil, mijn zijn.

 

Mijn Opperwezen was gemaakt in een tijd van degelijkheid en voorspoed. Er was veel zorg in gestopt en de nadruk lag op toegevoegde krachten als verbinden en bij elkaar brengen. En dat kon ik, moeiteloos bracht ik partijen bij elkaar ongeacht de tegenstelling waarin ze met elkaar verkeerde. Als supertalent brak ik moeiteloos de argumenten van de één om deze vervolgens zo gedrapeerd te poneren dat er vaak al bij het neerleggen reeds een consensus in het zicht was.

 

Lees meer: De geboorteloterij

Een vroege diagnose

 

Ik zag het thema voorbijkomen en moest onwillekeurig terugdenken aan het stellen van mijn eigen diagnose. Met alle fouten, missers en medische onvolkomenheden had mijn huidige arbeidsongeschiktheid waarschijnlijk overbodig geweest bij het stellen van een vroegere en juistere diagnose. Tot zover de ideale wereld, maar een beetje te kort voor inzending aan een wedstrijd ter verhoging van bewustzijn.

Het gaf mij een dilemma, weer de oude koeien uit de sloot halen, weer het verhaal van de moeizame diagnose met dezelfde droevige uitkomst. Het steeds maar weer over de reumatische aandoeningen heen kijken waardoor door mijn ziektes (SLE en APS) hun vernietigende werk konden doen. In de ideale wereld hadden de dokters de diagnose gesteld voordat er onomkeerbare schade in mijn lijf was ontstaan.

Lees meer: Een vroege diagnose

Het verhaal over de aortadissectie

Verhaal

Het leven met de aortabreuk was een dusdanig aparte periode in mijn leven dat ik besloten heb dit in een verhalende vorm te beschrijven. Het levert een prachtig verhaal op van ongeveer 30 pagina’s. Samen met mijn blog uit die periode lijkt het me dan genoeg voor een volwaardig boek. Om enig idee te geven van de stijl heb ik besloten het eerste hoofdstuk ten dele (ongecorrigeerd) te publiceren.

 

:

 

Ik heb me lang afgevraagd of ik dit verhaal wel zou schrijven. Er worden immers dagelijks mensen geconfronteerd met gemene diagnoses die vaak ook nog eens een slechtere prognose meekrijgen dan ik. Maar ja toen veroordeelde de dokters me tot absolute bedrust en vertelde er en passant bij dat het nog wel een paar weken kon duren voordat ik aan de operatiebeurt was. Ineens was het niet meer de uitdaging om de operatiedatum te halen maar ook om de dagen door te komen. En dit is het resultaat, een prachtig verhaal waarvan ik nu nog niet weet hoe het afloopt. Ik weet zelfs niet hoe het begonnen is.

Lees meer: Het verhaal over de aortadissectie

Meer artikelen...

Ga akkoord met mijn privacybeleid Of lees hoe het precies in elkaar zit!