Verhaal

Het leven met de aortabreuk was een dusdanig aparte periode in mijn leven dat ik besloten heb dit in een verhalende vorm te beschrijven. Het levert een prachtig verhaal op van ongeveer 30 pagina’s. Samen met mijn blog uit die periode lijkt het me dan genoeg voor een volwaardig boek. Om enig idee te geven van de stijl heb ik besloten het eerste hoofdstuk ten dele (ongecorrigeerd) te publiceren.

 

:

 

Ik heb me lang afgevraagd of ik dit verhaal wel zou schrijven. Er worden immers dagelijks mensen geconfronteerd met gemene diagnoses die vaak ook nog eens een slechtere prognose meekrijgen dan ik. Maar ja toen veroordeelde de dokters me tot absolute bedrust en vertelde er en passant bij dat het nog wel een paar weken kon duren voordat ik aan de operatiebeurt was. Ineens was het niet meer de uitdaging om de operatiedatum te halen maar ook om de dagen door te komen. En dit is het resultaat, een prachtig verhaal waarvan ik nu nog niet weet hoe het afloopt. Ik weet zelfs niet hoe het begonnen is.

Het vermoeden is een prachtige avond begin augustus van het vorige jaar. Lichtjesavond in de nabijgelegen gemeente Bergen, waar ze als toeristische trekpleister het dorp volhangen met lampions. Een gewoonte waar ze in 1928 mee begonnen zijn en wat, zoals de bedoeling was ieder jaar meer toeristen trekt. Nou ben ik niet echt van de mensenmassa, maar de uitnodiging van mijn broer was dusdanig verpakt dat ik er geen weerstand aan kon bieden. Niet alleen lichtjesavond meemaken, maar ook een compleet verzorgde buurtbarbecue. Kijk daar maak je vrienden mee! Gemakshalve had hij niet verteld dat ik ook mocht helpen met het aansteken van de vele duizenden kaarsjes wat natuurlijk eigenlijk de ware reden was dat ik langs mocht komen. Die paar kipkluifjes en het sateetje met stokbrood waren slechts bijzaak. Toegegeven het was een geweldige sfeer, zelden maak je het mee dat iedereen die op hetzelfde plein woont zo verbroedert de huizen versierd met lampions en daarna gezellig aan de borrel gaat.

Aan de borrel, zo lust ik er nog een paar, nee ik ken mezelf, als ik bij dit soort gelegenheden aan de wijn ga, zeker in het Prosecco seizoen, dan weet ik op voorhand waar het eindigt. Verstandig aan de Spa rood dus! De verbroedering op het pleintje hield voor mij even na tienen ‘s avonds op. Niets vreemds, mijn normale bedtijd was reeds ver overschreden.

Net zoals er vele wegen naar Rome leiden, kun je ook op verschillende manieren van Bergen naar Alkmaar, huis, fietsen. Zo is er bijvoorbeeld het stukje om via de pittoreske vlotbrug, het saaie stuk langs de Bergerweg, die vreemd genoeg niet Alkmaarderweg heet, of spectaculair dwars door de polder via een onverlicht fietspad dat naast de oude vaart is aangelegd. De drukte in het dorp maakte dat het ook druk was op het fietspad. Al met al een verstandige keus om deze veel kortere route te nemen dacht ik zo. Jazeker ik heb er echt over nagedacht, net zoals de eerdere keuze voor Spa rood.

Zoals gezegd was het druk op het fietspad, maar we gingen allemaal dezelfde kant op dus iedereen kon gebruikmaken van de volle breedte van het ietwat smalle kronkelende fietspad. Het was een mooie avond, de invallende duisternis werd afgewisseld met kleuren van een zomerse zonsondergang. De temperatuur was zoals hij behoorde te zijn in augustus, goed genoeg om in de avonds zonder jas onderweg te zijn op een elektrische fiets. Met ongeveer 24 km/h kreeg ik halverwege een korte black-out. Eigenaardig, die heb ik normaal gesproken nooit voor zover ik mij herinner. Op het moment dat ik terugkeerde naar het fietspad viel het me op dat ik recht op een hekwerk af reed. Op zich een prestatie aangezien dit het enigste hekwerk is wat er op het hele fietspad te vinden is, maar gezien de enorme hoeveelheid bloedverdunners die ik gebruik, niet echt handig. Gelukkig beschikt mijn fiets over hydraulische remmen zodat ik toch nog op tijd stil stond. Ik had alleen niet erg nagedacht over een vervolgactie zodat ik rechtstandig achterover tijdens het vallen toch nog het hek wist te raken. Tijdens het landen voelde ik al dat het fout zat. Niet alleen de scherpe punt, niet de rommelige houding waarin ik samen met mijn fiets in het hoge gras lag maar meer de combinatie der gebeurtenissen maakte dat ik op mijn achterhoofd voelde en bedacht dat het fout was. Voordeel was wel dat ik op het kleine moment vlak voor de val na het bewustzijn niet heb verloren.

Daar lig je dan, in het halfduister, in het hoge gras geparkeerd met fiets en al tegen een hek dat een kwel bron van de naastgelegen vaart tegen fietsers beschermd. Een hoofd waarvan je nu al voelt dat het bloed en het nuchtere verstand van de chronisch zieke die weet dat zijn leven afhangt van bloedverdunners. Stil, niemand die op je afkomt. Geen geruststellende vragen. Nergens: “gaat het?”. Overeind dus. Zelf maar weer doen, zoals met alles in het leven. Ik stond! Volgens mij niks gebroken! Alleen de scherpe pijn in mijn achterhoofd baarde zorgen. Het was ondertussen donker genoeg om bloed niet direct te kunnen onderscheiden maar mijn hand voelde vochtig. Mijn benen trilde maar hielden het en hulp zoeken leek de meest logische keus. Ik stapte op uit het hoge gras en richtte mij op de eerste de beste voorbijganger met een helderheid die mij nog steeds verbaasd. Het zal de adrenaline geweest zijn, wellicht aangejaagd door de prednison die ik gebruik, maar het is nog steeds zo, dat zelfs als ik nu terugdenk aan de gebeurtenissen, nog steeds getroffen wordt door de helderheid van geest...

 

 Meer dan bovenstaande geef ik voorlopig niet weg, maar volgens mij geeft een aardige indruk van de schrijfstijl  waarin het geschreven is. Ik begin aan de volgende stap, nadenken wat ik nu met dit verhaal precies aan moet. Suggesties zijn natuurlijk welkom. Complimentjes ook :-) Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Ga akkoord met mijn privacybeleid Of lees hoe het precies in elkaar zit!