* Ingezonden voor NPO verhalenwedstrijd

 

Het is niet fraai wat ik zie als ik mijn ogen sluit, werkelijkheid en psycho erotische dwangbeelden wisselen elkaar af. Het duister loopt zo natuurlijk over in mijn seksuele fantasieën dat ik werkelijk niet meer weet wanneer ik waar toe in staat ben. Nu maakt dat normaal gesproken niet zo heel veel uit, maar als je zoals mij jezelf terugvindt zoals ik zojuist deed geeft dat toch wel stof tot het krabben achter het oor. En heus niet alleen omdat het jeukt. Ik voel me vies, gebruikt en walg van mezelf, maar ik moet verder. Voor mijn gevoel zitten ze namelijk achter mij aan, zijn ze zelfs niet ver weg meer! Alleen mijn gevoel is niet betrouwbaar…

 

Het begon jaren geleden, de jaren van de geboorteloterij. Ergens heb ik al die tijd het gevoel gehad verkeerd geland of nee beter verkeerd bedraad te zijn. Mijn standvastigheid was van korte duur de verleidingen zoveel beter! Al vocht ik er tegen als een bezetene het waren krachten die ik niet beheerste. Zolang de schuld er niet was voelde het zo goed, Ik genoot er zelfs wel, maar dan altijd weer die demonen van schuld en weerzin die mij vanuit mijn onderbuik naargeestig aankeken en zich vrijwel meteen klaarmaakte om bezit te nemen van mijn Opperwezen, mijn wil, mijn zijn.

 

Mijn Opperwezen was gemaakt in een tijd van degelijkheid en voorspoed. Er was veel zorg in gestopt en de nadruk lag op toegevoegde krachten als verbinden en bij elkaar brengen. En dat kon ik, moeiteloos bracht ik partijen bij elkaar ongeacht de tegenstelling waarin ze met elkaar verkeerde. Als supertalent brak ik moeiteloos de argumenten van de één om deze vervolgens zo gedrapeerd te poneren dat er vaak al bij het neerleggen reeds een consensus in het zicht was.

 

Met dit talent was het ook niet moeilijk, of ja juist wel .Elke weerstand was mij vreemd .Mijn wil was mijn weg en mijn wil nam weg. Hoe schier onmogelijk kun je de combinatie bedenken van de naargeestige gedachten die mijn zwarte brein bevolkte met de zachte gevoeligheid van een violist die de zuiverheid van de trilling in heel haar zaligheid voelt.

 

Die continue tegenstelling maakte me moe, het enige teken van hoop. De moeheid werkt steeds verlammender, steeds vaker in mijn nadeel. Als een zichzelf vermeerderende moloch nam het een steeds gewichtigere rol die naarmate de tijd verstrijkt steeds moeilijker werd om te negeren.

 

Deze week bereikte ik een nieuw dieptepunt. Ik bewonderde nieuw leven, niet omdat de onbevangenheid het maakte tot een makkelijke prooi, maar het juist die onbevangenheid was die mij weerloos maakte. De ongeboren schuld, teder in mijn arm nog niet in staat tot argumenteren, het beste voor met ons. Ik bezoek de geboorteloterij graag, het geeft mij een onwillig gevoel van behagen ,maar rust.

 

Ik kijk naar mezelf, mijn nieuwste wedergeboorte en besloot dat het genoeg is! Aan dit zwart gaat een einde komen. Mijn laatste krachtmeting is met mezelf als ik mij mijn laatste adem smoor.

 

 

Ga akkoord met mijn privacybeleid Of lees hoe het precies in elkaar zit!